Logo Inham uitgeknipt zonder Nei

En ineens zat ik in een donkere tunnel. Donker, grijs, alles was grauw. Mij mankeerde niets, maar was de wereld niet gewoon stom, grijs, donker en onaardig? Ik was niet veranderd, maar alles om mij heen keerde zich tegen mij. Waarom laten jullie me toch niet met rust? Ik wilde wel schreeuwen om de duisternis te doorbreken. 
Uitzichtloos, donker en vooral heel erg eenzaam. Ik had toch alles? Een lieve man en twee gezonde kinderen. Maar ik kon er niet van genieten. En dat vond ik stom. En dan werd ik boos op mezelf en op de wereld om me heen. Laat me toch even met rust, als ik uitgerust ben dan ga ik wel weer genieten. Maar laat me nu met rust, tot ik uit de tunnel ben... 
Af en toe flakkerde er een klein kaarsje, een lichtje speciaal voor mij. Door het lichtje heen kon ik mezelf weer zien. Goed kijken. Turen en concentreren. Nee, weg was ik weer. Ik was weer terug in de tunnel, in mijn eigen eenzame uitzichtloze tunnel. 
Tussen mijn duister en het licht zat iets dwars. Er was geen plek om het op te ruimen en het licht weer toe te laten. Ik was er zo vaak dichtbij en even zo vaak raakte ik het weer kwijt. 
Toen ontmoette ik Ineke. Ineke heeft mij geholpen de rust en de ruimte in mezelf weer te vinden. Ik hoor het haar nog heel vaak zeggen: ‘De rust zit in jezelf’ en ‘Jouw emoties zijn als een boek in de boekenkast'. We pakken het er even uit, kijken er kort in en zetten het terug. En dan is er iets veranderd’. Al vanaf de eerste ontmoeting veranderde er iets. De volgende ochtend voelde ik de hele dag een lach op mijn gezicht. Ik kon weer vreugde voelen en de muziek weer horen!
Als je mij twee jaar geleden zag, was mijn blik somber en was ik in mezelf gekeerd en bozig. Wie mij nu ontmoet, ziet een heel ander mens. Ik ben weer blij en vrolijk, mijn gezicht is vaak een grote lach. Het grootste compliment kreeg ik onlangs van mijn dochter: ‘ Ik vind jou de liefste mama van de hele wereld’. En da’s mooi.